Dus! is een verzamelplek om misstanden en leugens (in het bijzonder in kinderverzorging en opvoeding) te ontmaskeren. Zoals hoe de moderne cultuur kinderen beperkt, dwangmatig maakt en ze frustreert in de meest elementaire behoeften. Dus! laat een realiteit zien waar we normaal gesproken niet bij stilstaan, maar die mede bepaalt hoe onze samenleving is.
We beseffen niet wat we kinderen aandoen. De uitingen van een kind worden vaak gezien als grenzen uitproberen en dwingen, al zijn het pogingen te laten merken wat het nodig heeft. We vinden het normaal hoe ouders van hun eigen kinderen verwijderd raken. Voor velen is deze informatie confronterend en misschien geheel nieuw. Wellicht is dat ook mijn opzet.
Dus! is geen strikt opvoedkundige website, het is breder. Het gaat over de behoeften en rechten van kinderen en andere afhankelijke groepen. Op een invoelende manier. In hun belang en dan ook echt!
Op veel websites heerst censuur, ondanks de (twijfelachtige) vrijheid van meningsuiting. De meeste opvoedkundige teksten zijn aangepast en politiek correct. Mijn artikels zijn dan te sterk of passen op een andere manier niet.
Op Dus! wordt belangrijke informatie niet geweerd.
Ervaringen uitwisselen en iets van elkaar leren past ook bij Dus! Ook jullie mogen met ideeën, meningen of hele artikels komen. De volgende tips kan ik alvast meegeven: Inzicht in schrijftechniek is heel gewenst. Een scherpe pen is een voorwaarde.
Boeiende documentaire die laat zien hoe de commercie kinderen hersenspoelt: Consumerende kinderen
Zeer de moeite waard! EX_ET laat zien hoe iedereen, zelfs kleine kinderen, in de pas moeten lopen.
2012
Hier volgt een onheilspellend scenario: Rond 2012 zal de wereld en de tijd ophouden te bestaan. De wereld zoals wij die kennen en de tijd zoals wij die kennen. De veranderingen leiden tot een wereldwijde crisis. Degenen die het hardst getroffen gaan worden zijn ouders en kinderen. Deze vreselijke wenteling zorgt voor vele veranderingen in het bewustzijn waaronder:
- Ouders handelen niet meer vanuit frustratie en angst, maar vanuit liefde en inzicht.
- Angst is niet meer de belangrijkste raadgever, maar intuïtie en gezond verstand.
- Ouders zien hun kinderen als een geschenk, in plaats van een last.
- Ze zien kinderen niet als hun bezit, maar hun verantwoordelijkheid.
- Ouders krijgen het onvermogen om zich zorgen te maken over wat niet aan de orde is, maar voelen wel aan als het kind echt problemen heeft of gevaar loopt.
- Ze stemmen zich af op wat een kind nodig heeft en ervaren dat niet als zwaar, maar het geeft ze juist voldoening en energie.
- Ze begrijpen wat hun kind bezighoudt, maar respecteren het als een kind iets voor zichzelf wil houden.
- Ouders vinden niet meer dat baby’s zichzelf in slaap horen te huilen, maar laten ze in hun nabijheid slapen, zoals de natuur het bedoeld heeft.
- Ouders vinden niet dat peuters in een buggy horen, maar begeleiden ze liefdevol en beschermen ze tegen gevaar wanneer daar aanleiding voor is.
- Baby’s dragen ze zo veel mogelijk.
- Ouders geven aandacht aan de mooie kanten van hun kinderen en missen de capaciteit hun kinderen te veroordelen.
- Kinderen mogen een eigen mening hebben.
- Kinderen mogen hun gevoelens laten zien en ouders helpen ze die onder woorden te brengen.
- De wil van het kind breken ze niet, maar leiden het in goede banen, waarbij ze onderscheid maken tussen echte behoeften (zoals liefde en bewegingsvrijheid) en dingen die kinderen alleen maar willen (zoals een ijsje).
- Onaanvaardbaar gedrag corrigeren ze, zonder het kind psychisch of fysiek te beschadigen.
- Ouders zien het begeleiden van hun kinderen als de belangrijkste en meest waardevolle taak. Kinderen zijn de volwassenen van later.
- Ouders zijn zich bewust van hun eigen gedrag. Dat belemmert ze niet maar leidt ze juist de goede kant op.
- Ouders krijgen een helder bewustzijn en zien hun kinderen zoals ze zijn en niet volgens een vooropgezet beeld. Hun innerlijke stem spreekt weer.
Ook andere opvoeders zijn gevoelig voor deze overgang.
- Bijvoorbeeld, op scholen mogen kinderen zich naar eigen kunnen ontwikkelen, in plaats van volgens een systeem.
- Pesten wordt voorkomen door een warm groepsgevoel te creëren en kinderen duidelijk te maken dat iedereen waardevol en uniek is.
- Kinderen mogen op een nette manier hun mening geven.
Veel opvoedautoriteiten, zoals consultatiebureaus, zullen deze ramp classificeren als DE MEEST VERWOESTENDE CRISIS OOIT!
Omdat de kinderen van de slachtoffers opgroeien tot kritische, gevoelige en nadenkende burgers en zich niet laten leiden door angst, maar door liefde en inzicht. Zij zullen niet als makke schapen meelopen met de massa en alles klakkeloos aannemen.
Ook zal 2012 tot andere problemen leiden, waaronder het vallen van Jeugdzorg en andere opvoedinstellingen.
Feitelijk zal het de hele maatschappij ontwrichten, omdat mensen gevoelig worden voor onrecht en behoefte krijgen aan een ander soort samenleving.
Autoriteiten zullen iedereen met klem omroepen om zich aan de oude samenleving vast te houden. ‘Voor onze zekerheid, nu en in de toekomst.’
Voor wie zich aan de oude wereld vasthecht, zal alles hetzelfde blijven.
Wie helpt er mee met de samenleving voorbereiden op deze catastrofe, die mensen bewust, creatief en onafhankelijk maakt?
Sarah Morton.
Oorlog tegen het kind.
Je ogen lachen niet, je mond is stil, niemand die wat met je wilt. Het vuur is gedoofd, liefde en warmte blijven ver buiten je bereik.
Te midden van stress, frustratie en haast, ben jij een last, een blok aan het been. Laat jij van je horen, kun je een snauw krijgen. Je lijkt te zijn geboren als afreageerobject.
De pijn is zo groot en jij bent nog zo klein.
Ik kan ze niet vergeten; kinderen die gemarteld gillen. Of een gezichtje, misvormd van verdriet.
Als ik de waarheid in die ogen zie, wil ik sterven. Ik draag hun lijden alsof het een baby is.
Velen worden net als hun verzorgers; gevoelloos.
Voor anderen lijkt de dood de enige uitweg. Van binnen gingen ze al veel eerder dood. Nu zijn ze hopelijk vrij.
Ik kan ze niet vergeten. Sommigen bouwen een geslaagd leven op, worden bemind, bewonderd, maar van binnen blijft een stem zeggen: Wie wil jou nou hebben?
Als volwassene zie je kinderen, waarvan je denkt: Dat had ik kunnen zijn. Je zou ze willen zeggen: je bent niet alleen.
Kon je de verzorgers zich maar een minuut laten voelen wat het kind voelt. Hoe zouden ze dan kijken naar dat ‘lastpak’?
